noclegi na wczasy

wczasy, wakacje, urlop

Bieszkowice

23 lipiec 2013r.

BIESZKOWICE, położone 4 km na południe od Nowej Wsi, od lat stanowią miejsce letniego wypoczynku wielu mieszkańców Gdyni, Rumi i Wejherowa.W lasach koło Bieszkowic znajdują się dwa niewielkie jeziora o krystalicznie czystej wodzie. Nad większym z nich - Zawiatem - jest ogólnodostępna plaża z pomostem. PĘTKOWICE leżą 3 km na południe od Wejherowa, przy trasie do Strzepcza. Od 2001 roku na gruntach dawnego PGR-u działa ekskluzywny kompleks rekreacyjny Sierra Golf Club. Jest tu mistrzowskie pole golfowe (18 dołków) i niewielkie zaplecze gastronomiczne. Niestety, by zagrać w golfa w Pętkowicach, trzeba zostać członkiem tutejszego klubu, co wiąże się z wydatkiem kilku tysięcy złotych. Od południa z Pętkowicami graniczy GOWINO. Jest to stara rolnicza wieś, dokumentowana już zapisami z 1220 roku. Mimo blisko 800-letniej historii Gowino nie posiada zabytków. REDA Redę najlepiej pamiętają turyści powracający latem z Półwyspu Helskiego, jako miejsce, w którym kończy się olbrzymi korek samochodowy. Oczywiście to tylko żart, choć Reda nie należy do turystycznych atrakcji Kaszub. Pierwsza informacja o Redzie pojawiła się w krzyżackich dokumentach w 1357 roku. Od swego zarania była to osada przemysłowa, korzystająca z rzeki Redy jako arterii komunikacyjnej. W roku 1400 istniał tu duży młyn wodny. Wówczas pojawiła się także nazwa Reda - wywodząca się od nazwy rzeki, zastępując pierwotne Gręźłewo. Rozwój wsi przerywały pożary, wojny i epidemie, np. po "potopie " w Redzie uchował się tylko jeden gospodarz, a trzy obejścia były opuszczone. Nowoczesny rozwój Redy zapoczątkował w końcu XVIII wieku właściciel tutejszej kuźni żelaza, który wybudował tu fabryczką wyrobów mosiężnych. Prawdziwy boom gospodarczy rozpoczął się po wybudowaniu na początku lat 60. XIX wieku bitych dróg łączących Redę z Wejherowem, Gdańskiem i Puckiem. Wydany po 1920 roku pierwszy przewodnik po polskim Pomorzu opisywał Redę następująco: "Stacja węzłowa kolei do Wejherowa (10 km) i Pucka (16 km), wioska o 1000 mieszkańcach, z większością Niemców ewangelików ". Ówczesna wieś słynęła z pozyskiwanego wzdłuż Redy torfu, który ze specjalnie do tego przystosowanych bocznic koleją transportowano w głąb Polski. W styczniu 1955 roku Reda stała się siedzibą władz gromadzkich, a w 1967 roku uzyskała prawa miejskie. Dogodne położenie zadecydowało o rozwoju kolejnych zakładów przemysłowych. W planach budowy Elektrowni Jądrowej Żarnowiec Redę wyznaczono jako miejsce budowy największego zakładowego osiedla mieszkaniowego. I choć elektrowni nie wybudowano, dziś w Redzie mieszka ponad 17 tys. mieszkańców i wciąż powstają nowe osiedla (głównie z myślą o mieszkańcach znacznie droższego Trójmiasta). Od kilku lat Reda zaczyna być widoczna na mapie turystycznej powiatu wejherowskiego -powstają tu nowe restauracji i hotele oraz coraz głośniej mówi się o budowie nad rzeką Redą stanicy wodnej. Redzki kościół jest jedyną wartościową ze względów historycznych i architektonicznych budowlą w mieście. Wzniesiono go w 1903 roku w stylu neogotyckim, zachowując we wnętrzu surowy klimat, bardziej typowy dla świątyń protestanckich niż katolickich. Dziś ta surowość dodaje świątyni uroku, pomaga odczuć szczególną bliskość sacrum. Stara Reda to zespół zabudowy z okresu międzywojennego, znajdujący się na południe od kościoła, w rejonie ulic Derdowskiego i Mickiewicza. Działa tu również biblioteka miejska, w której można obejrzeć ekspozycję rzeźby w drewnie redzkiego twórcy ludowego Izajasza Rzepy oraz obrazy miejscowych artystów. Biblioteka pełni także funkcję miejskiego punktu informacji turystycznej. Zespół młynów nad Redą znajduje się na północ od kościoła, przy drodze do Pucka. XIX-wieczny młyn już po wojnie został przebudowany na magazyn. Dawniej po sąsiedzku znajdowały się także dwa spichlerze oraz dom mieszkalny młynarza. Z dawnych dokumentów wiadomo, iż w rejonie tym przez pewien czas działały też hamer (kuźnia napędzana wodą) oraz tartak. Po sąsiedzku, już po wojnie, wzniesiono siedzibę władz miasta, a ostatnio także wartą polecenia oberżę Pod Turbotem. CIEKOCINO, będące od kilkunastu lat częścią Redy, to dawna wieś majątkowa, położona po północnej stronie rzeki Redy. Szybki rozwój Ciekocina nastąpił w latach 60. i 70. XX wieku, więc dominuje tu współczesna zabudowa. Wśród budynków zachował się jednak przebudowany po wojnie XIX-wieczny dwór w otoczeniu parku (niestety, obiekt jest dziś bardzo zaniedbany). Ciekawostką mogą być rzeźby ustawione w kaplicy u zbiegu ulic Puckiej i Wiejskiej. Figury te w 2001 roku były częścią papieskiego ołtarza na hipodromie w Sopocie. Góra Jara, od czasu, gdy lasy porosły najwyższą w okolicy Pucką Górę, jest najlepszym miejscem widokowym na miasto i szeroką Pradolinę Kaszubską. Mimo planów władzom miasta nie udało się dotychczas na Górze Jara zbudować punktu widokowego. Amatorów widoków czeka podejście trawersem od ul. Jara lub Gniewowskiej. Okoliczne wzgórza porośnięte wysokopienną buczyną Niemcy nazywali już na początku XX wieku "Piękną oprawą". W lasach na południe od Redy leżą zaciszne letniskowe osady Gniewowo i Zbychowo. Liczne szlaki piesze i rowerowe doskonale nadają się do organizacji wycieczek. RUMIA Rumia to dziś drugie pod względem wielkości miasto powiatu wejherowskiego, naturalne zaplecze Gdyni. Gdyby nie tablice drogowe, trudno byłoby powiedzieć, w którym miejscu kończy się Reda, a zaczyna Rumia. Niegdyś obie miejscowości rozdzielała jeszcze osada Kanie Budy, nazywana także Białą Rzeką. Dziś jest to dzielnica Rumi, podobnie jak dawne wsie Szmelta, Zagórze i Janowo. Już we wczesnym średniowieczu nad tutejszą Zagórską Strugą przy trakcie łączącym Gdańsk z Puckiem i Kępą Oksywską istniała niewielka osada. Jej część przed 1200 rokiem z nadania niejakiego Sulisza uzyskali oliwscy cystersi. Druga część wsi została im nadana przed rokiem 1207 przez księcia Subisława. Oba nadania w 1234 roku potwierdził Świętopełk, a dokument ten jest najstarszym źródłem, w którym wymienia się Rumię. W połowie XIII wieku funkcjonował tu już także kościół parafialny. W czasach krzyżackich na południe od Rumi rozwinął się folwark Zagórze. Ru-1 mia do kasaty zakonu cystersów (po I rozbiorze) była wsią klasztorną, drugąpod względem wielkości na terenie ówczesnego powiatu puckiego. Zagórze, wchodzące w skład dóbr starościńskich, rozwinęło się w czasach I Rzeczypospolitej w osadę przemysłową-z kuźniami, tartakami i młynami. Po rozbiorach Rumia stała się J własnością państwa, a dawny folwark cysterski przeszedł w ręce prywatne, z czasem wyodrębniając się jako osada Janowo. W odróżnieniu od Redy, większość mieszkańców Rumi przez stulecia, także podczas zaborów, stanowili Kaszubi. Ze względu na położenie przy szlaku kolejowym i drogowym, na staju rozległych lasów, już pod koniec XIX wieku Rumia stała się znanym miejscem wycieczkowym. Szczególnie ceniono sobie wówczas wyprawy wzdłuż Zagórskiej Strugi oraz widokowe walory okolicznych wzgórz. W Zagórzu na początku lat 20. funkcjonował hotel Bałtycki i pensjonat Uzdrowisko oraz działało kilka restauracji ogrodowych. O rozwoju przestrzennym Rumi zadecydowała budowa Gdyni. Tu także zlokalizowano lotnisko obsługujące ruch pasażerski z Warszawy. W pierwszych dniach września 1939 roku osada została zajęta bez większych walk przez Niemców. Także podczas całej okupacji nie miały tu miejsca żadne spektakularne akcje partyzanckie. Dopiero wiosną 1945 roku toczono przez ponad dwa tygodnie walki o Rumię. Oddziały sowieckie i polskie, po opanowaniu Redy i Biali Rumia łej Rzeki 12 marca, o Rumię walczyły do 27 marca. Wielokrotnie front przesuwał się w ciągu dnia, a te same pozycje zajmowali raz po raz Rosjanie lub Niemcy. Poległo wówczas ponad 4200 czerwonoarmistów, którzy pochowani zostali na największym w okolicy cmentarzu wojennym w Łęży-cach (4 km na płd. od Rumi). W roku 1954 Rumia otrzymała prawa miejskie. Po wojennych zniszczeniach ponowny rozkwit miasta nastąpił dopiero w latach 60., gdy rozpoczęto zabudowę terenów dawnego lotniska. Zaplanowano wówczas także zabudowę rolniczego Janowa, a powstałe tam na początku lat 80. osiedle przyjęło ponad 20 000 nowych mieszkańców. Dziś Rumia z powodu powiązań komunikacyjno-handlowo-gospodarczych de facto jest częścią Trójmiasta, miejscem gdzie powstają liczne firmy i osiadają przedsiębiorcy z Gdyni i Gdańska. Ruiny gotyckiego kościoła z XIII wieku oraz resztki starego cmentarza przy ulicy Kwiatowej są najstarszymi zabytkami starej Rumi. Fundatorem tego pierwszego rumskiego kościoła był książę gdański Mściwoj II. W 1994 roku, w siedemsetną rocznicę jego śmierci, przy ruinach ustawiono oryginalny obelisk upamiętniający księcia. Stojąca po sąsiedzku współczesna świątynia parafialna została wybudowana w 1918 roku w stylu neobarokowym i nie posiada szczególnie interesujących zabytków. Niemniej utrzymane w jednolitym stylu wnętrze należy do ładniejszych w okolicy. Po sąsiedzku zachowało się kilka XIX-wiecznych domostw oraz resztki świątyni protestanckiej. Osiedlający się w Rumi Niemcy już w polowie XIX wieku wybudowali tu okazały kościół. Rozebrano go po ostatniej wojnie, a nawę przekształcono w sałę gimnastyczną. Kaktusiarnia Hinzów (ul. Partyzantów 2) jest największym tego typu zbiorem kaktusów i sukulentów w Polsce. Choć właściciele zajmują się głównie sprzedażą rozsad kaktusów, obiekt można zwiedzić. Kaktusy rosną w siedmiu szklarniach o łącznej powierzchni ponad 1000 m2. Najstarsze okazy roślin liczą dziś ponad 40 lat, a część z nich z trudem mieści się w niskich szklarniach. Wystawę kaktusów zwiedzać można we wszystkie dni prócz niedziel i dni świątecznych. Pamiętać należy jednak, że jest to przede wszystkim zakład ogrodniczy, a nie wystawa, więc nie ma tu np. toalet, a i pracownicy ogrodnictwa mają inne zajęcia niż oprowadzanie gości. Dwór pod Lipami, dziś bardziej znany jako Miejski Dom Kultury, znajduje się nad Zagórską Strugą, mniej więcej w połowie drogi między Starą Rumią a współczesnym centrum miasta. Dojechać do dworku można od strony ul. Mickiewicz (równoległa do biegnącej w stronę Rewy ul. Wojska Polskiego, ale po drugiej stronie Zagórskiej Strugi). W dworku warto obejrzeć niewielką ekspozycję dziejach Rumi oraz wystawy czasowe, jakie zazwyczaj goszczą w salach na parterze. Po sąsiedzku znajduje się niewielki staw na Zagórskiej Strudze oraz wybudowany w ostatnich latach i stylizowany na młyn dom Zrzeszenia Kaszub-sko-Pomorskiego (jest tu też drink-bar). Szmelta to dawna przemysłowa część współczesnej Rumi, położona w dolinie Zagórskiej Strugi, na południe od linii kolejowej i szosy nr 6. Z funkcjonujących w końcu XIX wieku 6 młynów na Szmelcie zachowały się do dziś 3, przebudowane zresztą na mieszkania. Mając nieco więcej czasu, można się wybrać na spacer skrajem lasu wzdłuż Zagórskiej Strugi. Po tej stronie torów kolejowych (koło kościoła św. Tadeusza Judy) wznosi się najlepszy punkt widokowy - Góra Markowca. Przy dobrej pogodzie można stąd zobaczyć także odległą o kilkanaście kilometrów Zatokę Gdańską. W lasach na południe od Rumi znajdują się liczne osobliwości przyrody, głównie pomnikowe drzewa i głazy narzutowe. Poruszanie się po lasach ułatwiają szlaki piesze i rowerowe. Młyny nad Zagórską Strugą to pamiątka po czasach, gdy Zagórze, w odróżnieniu od rolniczej Rumi, było szybko rozwijającą się osadą przemysłową. Dziś nad Zagórską Strugą zachowało się raptem kilka przebudowanych już obiektów z przełomu XIX i XX wieku. Salezjanie pojawili się w Rumi latem 1937 roku. Po przerwie spowodowanej wojną zakonnicy powrócili do miasta i zajęli się działalnością wśród młodzieży 1dzieci. Salezjański kościół NMP Wspomożenia Wiernych (przy ul. Dąbrowskiego) powstawał przez ponad 20 lat i do dziś intryguje swą nowoczesną bryłą. Świątynia ta pełni w Rumi również rolę sali koncertowej - latem odbywają się tu Letnie Koncerty Organowe (w środy), a przez pozostałą część roku miłośnicy muzyki organowej mogą uczestniczyć w kameralnych spotkaniach organowych (każdego 24 dnia miesiąca). W świątyni salezjanów co rok w październiku organizowany jest też Międzynarodowy Festiwal Muzyki Religijnej (konkursy muzyki organowej, pieśni chóralnej i orkiestr dętych).

ocena 4,4/5 (na podstawie 5 ocen)

Oferty na wczasy i wakacje nad morzem.
nad morzem, w Polsce, wycieczki, wypoczynek, Jeziora, Bieszkowice, Rumia, Wejherowo, wypoczynek, zabytki, spacery, Kaszuby, Reda